selam yalnızlık,ben geldim ............................

seven severken
düşünce gözden
herşey olduğu gibiyken
kapı çalarken,sabah olurken
nerde,nasıldı sorarken
yüzünde yorgunluğu
tenindeki o kokusu
biter mi böyle,geçer mi söyle
ihanetin acısı
aşka bekçi mi gerekli
sevginin anlamı yok mu
azalttığın bu güven duygusu
sana siper olur mu
kandıramazsın beni
susturamazsın beni
durduramazsın beni
ben kötüyüm,sen iyi mi
1,2,3,4 tamam
daha da katlanamam
seni de,sensizliği de kimseyle paylaşamam
selam yalnızlık,ben geldim
biraz ağlarım,biraz uyurum
o gün gelir unuturum
zaman geçince,şansım dönünce
kalbimide avuturum
sevmeyi istemek suç mu
aşk geçici bir arzu mu
güzel günlerin,mutlu sözlerin
hiç hatırası yok mu
aşka bekçi mi gerekli
sevginin anlamı yok mu
azalttığın bu güven duygusu
sana siper olur mu
kandıramazsın beni
susturamazsın beni
durduramazsın beni
ben kötüyüm,sen iyi mi
kaçıncı oldu tamam
inanki katlanamam
seni de,sensizliği de
kimseyle paylaşamam
selam yalnızlık,ben geldim..........................

                   
 
پ.ن:  اگه فکر می کنی خدا دوست داره برام دعا کن.......

  
نویسنده : مینا ; ساعت ۱٢:۳٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۳٠ امرداد ۱۳۸٥
تگ ها :

با توام ای همه خوبی.....

امشب دوست دارم دل به حرفام بدی...حالم اصلا جالب نیست....نه غمگینم...نه افسرده....نه خوشحال....ولی یه نیاز بزرگ دارم امشب...اینکه برای یه بار هم که شده به این تکه های روحم که اینجا جا می ذارم بها بدی...

نوشتن برای تو انقد بی ثمره که آشیونه ساختن برای یه پرنده مرده....شبیه کندن چاهیه که میدونی تهش هیچ خبری نیست....ولی من که برای تو نمی نویسم....! میدونی که من کار بیهوده نمی کنم...فقط گاهی خودمو به صفر نزدیک می کنم...

در یه هفته گذشته شاید کمتر ازدوره نوزادیم حرف زدم...چیزیم نبود...نه غمگین بودم نه دلتنگ...ولی اصلا فرصت نداشتم از ذهن خودم خارج بشم...

بارها و بارها چیزایی رو که دوسشون دارم و برام ارزش دارن با اونایی که همیشه ازشون فرارمی کردم و متنفر بودم، توی یه ترازو گذاشتم و کلاهمو قاضی کردم و دیدم که کفه دوم بدجوری سنگین تره....عقلم هم با یه انگشت بزرگ، کفه سنگین ترو نشون میده....اولش خیلی تو ذوقم خورد...یعنی همه عمرمن پای چیزایی گذشت که کمتر مورد تایید عقل بود؟ یادم اومد یکی می گفت احساس همون عقله ولی نابتر و پیشرفته تره...

چیزی که آزارم میداد این بود که کفه سبکتر فقط چیزی شبیه یه لبخند کم  داشت...

نگو که منظورمو نفهمیدی....!

همیشه همینطور بودم...برخلاف ظاهرم که کمی شکننده به نظر میرسه، معمولا خیلی خیلی دیرنا امید می شم...وقتی تو زندگی به یه گره سفت برمی خورم و به نظر اصلا واشدنی نیست همه ناراحتیم از اینه که مطمئنم که این گره صد درصد باز شدنیه و چرا من راه متفاوتی به ذهنم نمیرسه؟....کلا با درهای بسته زیاد جدال می کنم و اصلا حرف کسی روکه میگه این درآهنیه و تازه پشتش هم هیچ خبری نیست باور نمی کنم...بلاخره آدمیزاده و عیب و ایراداش....

این بار اما.....می دونم که باید یه تیکه از راه اومده رو برگردم...ولی تا کجا؟ تا کی؟

دلم برای یه نبرد خیلی سخت لک زده...ولی دلم اصلا نمی خواد وارد عرصه هایی حقیر تر از برندگی شمشیرم بشم...ولی گاهی حتی به این عرصه ها هم راهم نمیدن...

نوشتن تا به حال کدوم دردو دوا کرده؟ تو بگو...! وقتی که یه ترازویی جلوی چشاته که حتی شمشیر تیزو اراده آهنینت هم کفه شو پایین نمیبره....

نگفتم نوشتن برای تو بیهوده س؟ خوب شد برای تو ننوشتم...! خوبه دلم واسه لبخندت تنگ نشده!

پ.ن1: آدما گاهی بهمدیگه میگن: یادت نره دوست دارم.....

پ.ن.2: یک قوم بکوشیده به مقصد نرسیدند   یک قوم نکوشیده به مقصد برسیدند....

امروز دو نفر کنکوری با رتبه خوب زنگ زدن واسه انتخاب رشته باهام مشورت کنن...همه سوالاشون خنده دار بود...منم اون موقعها اینطوری بودم...

پ.ن3: نمی دونم اینروزا من دارم وقتو می کشم یا وقت منو...؟

                            

  
نویسنده : مینا ; ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٤ امرداد ۱۳۸٥
تگ ها :

تنهايی شايد يه راهه.... راهيه تا بی نهايت....

انسانهای تنها معمولا همراز خود را از میان غیر آدمیان انتخاب می کنند...

مثل علی... تنهاترین مرد آفرینش......

                     

  
نویسنده : مینا ; ساعت ۱:٠٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٠ امرداد ۱۳۸٥
تگ ها :

حرمت دست همین بس که نوشتن با اوست، خوشترین مایه دلبستگی من با اوست....َ

یک سال گذشت....

 از اون روزی که بلاخره تصمیم گرفتم روی یکی از دیوارای ضخیم دورم یه دریچه کوچولو بکنم و بذارم گاهی اگه کسی گذارش به این دوروبرا افتاد یه نگاه کوتاه به دنیای من بندازه....اسم این دریچه رو گذاشتم دیوارای آبی، اون موقع هر کی که منو می شناخت می دونست که نه دیوارش نیاز به توضیح داره نه آبیش...

اوایل فقط آپ می کردم... که هر روز حضورمو در دنیای مجازی داد بزنم...

الان وقتی گاهی به اون مطالب اولم سر می زنم، کلی به خودم خرده می گیرم.ولی به نظرم با ارزشن چون بلاخره اون روزا اون جوری فکر می کردم.

کم کم یاد گرفتم که ردپایی از حسای روز مره مو اینجا جا بگذارم....همه روزای آبی و خاکستریمو اینجا خط خطی کردم و رفتم جلو...همین که می دونستم چند نفری هستن که گاهی ازره شکار به کلبه منم سر می زنن ! و گاه با پیامی حضورشونو اعلام می کنن و راهی بهم نشون می دن و عده بیشتری که پاورچین پاورچین میان و میرن، کلی کمکم می کرد.

یهو به خودم اومدم دیدم که ای بابا همه دیوارام از چهارسو بدجوری ترک برداشتن

و باید یه فکری به حالشون بکنم.. این بود که اسم دیوارو ازروشون برداشتم و تفالی به سیمین بهبهانی زدم ویه مصرع از بیتی که درو اومد می تونست یه اسم قشنگ باشه....

  مرا هزارامیدست و هرهزار تویی    شروع شادی و پایان انتظار تویی....

و حالا خوشحالم از اینکه یه کلبه الکترونیکی دارم که هر کی دلش برام تنگ شد و حال و حوصله خبر گرفتنو نداشت، یا حتی دلش تنگ نشد و فقط خواست بدونه که هستم هنوز یا نه، با قدم زدن تو دنیای تنهایی من مطمئن شه که تا آخرین تاریخ آپ زنده بودم... و خوشحالتر از اینکه مجموعه ای از بهترین دوستای دنیا رو دارم که گاه و بیگاه ازم می پرسن: اصل حالت چطوره؟ .......

                      

 

 

  
نویسنده : مینا ; ساعت ۱٢:٢۳ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ امرداد ۱۳۸٥
تگ ها :