گفته بودم چو بيايی...

خوش خبر باشی ای نسیم شمال         که به ما می‌رسد زمان وصال

.

.

.

عرصه بزمگاه خالی ماند                       از حریفان و جام مالامال

حالیا سایه می‌فکند شب هجر              تا چه بازند رهروان خیال؟

ترک ما سوی کس نمی‌نگرد                  آه از این کبریا و جاه و جلال

حافظا عشق و صابری تا چند؟                ناله عاشقان خوشست بنال!

...............................................................................................

پ.ن۱: رفیق روز تنگم منو با حافظ آشتی داد...

پ.ن۲: گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم    چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی!

پ.ن۳: از این پس اسم این مکان به مینای یکرنگی تغییر می‌یابد تا یادم نرود که خود سانسوری و

سیاه جلوه دادن سپید و سپید جلوه دادن سیاه به منزله انحطاط دل و مرگ ارزشهای من خواهد بود.

ما رند و خراباتی و مستیم    همینیم که هستیم... 

پ.ن۴: حدسم اشتباه بود  می دونی الان جه حسی داره مینای یکرنگی؟

کاااااااااش قلبی نداشتم که بشکنه...آخه میگن فقط کسایی که قلبی ندارن نمی‌میرن!!!

پ.ن۵: من هم روشن...

   

  
نویسنده : مینا ; ساعت ۱٢:٠٩ ‎ق.ظ روز شنبه ۸ دی ۱۳۸٦
تگ ها :