کسی اينجا نيست؟

                             

امشب بعد از خوندن چند تا وبلاگ محبوب، بلاخره این سوالواز خودم پرسیدم که" من چرا می نویسم؟"

آخه دقت که کردم دیدم کسی نمی تونه زیاد از خوندن اینا چیزی یاد بگیره. من بیشتر درمورد روابطم( چه زنده و چه مرده! )و دلتنگیام می نویسم که این چیزا حتی اگه قشنگ هم نوشته بشن، به درد کسی نمی خورن!

ولی در مجموع یه چیزی تو وبلاگ نویسی هست که خیلی ازش لذت می برم و اون اینه که تقریبا همه، چیزایی رو می نویسن که یا نباید گفت و یا اینکه گفتن تباهشون می کنه. پس چرا نباید نوشت؟

به قول شریعتی عزیز:حرفهایی که سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند!

چیزایی که گاهی انقد برای مخاطب بی اهمیتن که آدم بعد ازخوندنش بی اختیار از خودش می پرسه: به من چه؟

ولی خیلی باحاله که کسی از این مساله نمی تونه شکایت کنه چون به اختیار خودش وارد حریم نویسنده شده و گوش به حرفاش سپرده!

منم امشب در آستانه پایان تعطیلاتی که واقعا درحالتی شبیه به استراحت مطلق سپری کردمش، دلم خواسته یه کم بنویسم!

چند روز دیگه دارم میرم تهران که یه جنگ تازه رو شروع کنم.

چقد بده که همه فکرمی کنن من الان خیلی راهها برای انتخاب دارم ولی فقط خودم می دونم که کاراز انتخاب گذشته و یه راه بیشتر برام نمونده.

چقد تلخه که همه تصورشون اینه که راهم مشخصه و فقط باید شروع کنم به دویدن.....

ولی فقط  خودم می دونم که راهی وجود نداره ،باید کند و رفت جلو....

وقتی به سال گذشته فکر میکنم و اون فشار خرد کننده، به اون تابستون جهنمی، اون لحظه هایی که نیروی یه مشت قوی روروی همه سلولهای بیچاره مغزم حس می کردم و بازم دلم نمی خواست کسی رو شریک حرفام کنم  چون خودم کرده بودم که لعنت بر خودم باد! الان که از دوروایسادم می بینم شاید نباید انقد خودمو در محکمه وجدان به شکنجه های خونین می کشیدم. شاید می تونستم با یافتن  یه شریک جرم که اصلا هم کم نبود در دورو برم، یه کم به خودم استراحت بدم.

ولی اینکارو نکردم و ذره ذره خودمو جویدم و بالا آوردم.

الان به اطرافیانم حق می دم که میگن تو برای یه لغزش کوچیک آدمو تا پای مرگ مجازات می کنی. آدمی که هیچ خطایی از خودشو نمی بخشه لابد از دوستاشم به اندازه یه فرشته انتظار داره دیگه!

خلاصه تصمیم گرفتم که یه کم با خودم مهربونتر باشم. بسسسسسه دیگه.

امسال باید سال خوبی باشه.

    There's a light in this world                                        

A healing sprit, more powerful than any darkness,     

We may encounter.                                                     

     We sometimes lose the sight of this force.                    

        When there is suffering too much pain.                        

Then suddenly the spirit will emerge

Through the lives of ordinary people

Who hear a call and answer in extraordinary ways.

                           MOTHER TERESA                            

             

 

 

  
نویسنده : مینا ; ساعت ۱:٥۱ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۱ فروردین ۱۳۸٥
تگ ها :