آشنا در عالم بيگانگی......

ما دو مرغیم از دو اقلیم جدا     آشنا در عالم بیگانگی

مرغ طوفان بودم و صیاد بست          پای من بر پای مرغ خانگی

من نه آن مرغم که دل بندم به خاک      

                 تو نه ان مرغی که دانی درد من

زندگی در خاک زندان منست       گر پرم هرگز نبینی گرد من

گر کند صیاد از این دامم رها    می پرم بر بام دریاهای دور

می روم آنجا که زیر پای من          موجها سازند دیوار بلور

نیست یکسان خوی ما آواز ما         سخت باشد صحبت زیبا و زشت

ما دو تن هستیم و دام ما یکیست   

                   از دو اقلیمیم با یک سر نوشت

پ.ن۱: آدم هر زمانی تا یه جایی به گذشته ش فکر می کنه...یعنی مثلا ۲سال پیش ۳ سال پیش ۵

سال پیش....دیگه قبلترش معمولا خیلی کمرنگه...

منم از اونجایی که سنی ندارم! یه کم برام عجیب بود که یهو به ۱۵

سال پیش پرتاب بشم....خاطرات اون کوچه قدیمی مون. اون دوچرخه.

حالا یه تیکه از زندگی اون موقعم که تو همون موقع مونده بود و دیگه

هیچوقت نه دیده بودمش و نه ازش خبری داشتم پیداش شده....

تیکه ای که با من سر یه کلاس می شینه.....انقد اخمو که نمی تونم

 سلامش کنم.شایدم چون می ترسم زبونم خیلی امروزی باشه.....

خلاصه اینکه دنیاخیلی کوچیکه.... !

پ.ن۲: اون شعر هیچ ربطی به پ.ن۱  نداره....!!!!!

  
نویسنده : مینا ; ساعت ۱:٤٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٧ مهر ۱۳۸٥
تگ ها :