قاضی تقدير با من ستمی کرده است....به داوری ميان ما را که خواهد گرفت؟

سالها پیش از این تو پرسیدی                که مرا هیچ دوست می‌داری؟

گونه ام گرم شد ز سرخی شرم        شاد و سرمست گفتمت آری...!

باز دیروز جهد می‌کردی                       که زعهد قدیم یاد آرم

سرد و بی اعتنا تو را گفتم                   که دگر دوستت نمی‌دارم

ذره های تنم فغان کردند                      که خدا را دروغ می‌گوید

جز تو نامی ز کس نمی‌آرد                    بی تو عشقی زکس نمی‌جوید

تا گلویم رسید فریادی                          این سخن در شمار باور نیست

جز تو دانند عالمی که مرا                     در دل و جان هوای دیگر نیست

لیک آرام ماندم و خاموش                     ناله ها را شکسته در دل سنگ

تا تپشهای دل نهان سازم                    سینه خسته را فشرده به چنگ

در نگاهم شکفته بود این راز                  که دلم کی زمهر خالی بود؟؟؟؟

......................................................................................................

دوستت دارم و نمی‌گویم                    تا غرورم کشد به بیماری

زانکه می‌دانم این حقیقت را                که دگر دوستم نمی‌داری...!!!

پ.ن۱:چند وقت پیش تو یه مقاله یه سری مطالبی خوندم راجع به روباتهایی

 که تحت آموزشهای عاطفی قرار می‌گیرند و بعد از اون نشانه‌هایی از احساس

 و عاطفه در رفتار و حتی تصمیم گیری هاشون دیده میشه........

راستی از من که هیچی از این روباتا خجالت نمی‌کشی؟

پ.ن۲: سال نو تون مبارک از همین حالا.....

من تا مدتهای مدید به اینترنت دسترسی نخواهم داشت.....

ایشالا جرات داشته باشین که دنیا رو با دستای خودتون بسازین......

با شادی.....انقد شاد باشین که بتونین زندگی کنین

باغم.......انقد غم داشته باشین که انسان باقی بمونین....

پ.ن۳: نمی‌تونم ننویسم که خیلی از نزدیک شدن به سال نو غمگینم.

قصه م داره تموم میشه.....

  
نویسنده : مینا ; ساعت ٢:٢٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ اسفند ۱۳۸٥
تگ ها :