کسی اينجا نيست؟

                             

امشب بعد از خوندن چند تا وبلاگ محبوب، بلاخره این سوالواز خودم پرسیدم که" من چرا می نویسم؟"<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

آخه دقت که کردم دیدم کسی نمی تونه زیاد از خوندن اینا چیزی یاد بگیره. من بیشتر درمورد روابطم( چه زنده و چه مرده! )و دلتنگیام می نویسم که این چیزا حتی اگه قشنگ هم نوشته بشن، به درد کسی نمی خورن!

ولی در مجموع یه چیزی تو وبلاگ نویسی هست که خیلی ازش لذت می برم و اون اینه که تقریبا همه، چیزایی رو می نویسن که یا نباید گفت و یا اینکه گفتن تباهشون می کنه. پس چرا نباید نوشت؟

به قول شریعتی عزیز:حرفهایی که سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند!

چیزایی که گاهی انقد برای مخاطب بی اهمیتن که آدم بعد ازخوندنش بی اختیار از خودش می پرسه: به من چه؟

ولی خیلی باحاله که کسی از این مساله نمی تونه شکایت کنه چون به اختیار خودش وارد حریم نویسنده شده و گوش به حرفاش سپرده!

منم امشب در آستانه پایان تعطیلاتی که واقعا درحالتی شبیه به استراحت مطلق سپری کردمش، دلم خواسته یه کم بنویسم!

چند روز دیگه دارم میرم تهران که یه جنگ تازه رو شروع کنم.

چقد بده که همه فکرمی کنن من الان خیلی راهها برای انتخاب دارم ولی فقط خودم می دونم که کاراز انتخاب گذشته و یه راه بیشتر برام نمونده.

چقد تلخه که همه تصورشون اینه که راهم مشخصه و فقط باید شروع کنم به دویدن.....

ولی فقط  خودم می دونم که راهی وجود نداره ،باید کند و رفت جلو....

وقتی به سال گذشته فکر میکنم و اون فشار خرد کننده، به اون تابستون جهنمی، اون لحظه هایی که نیروی یه مشت قوی روروی همه سلولهای بیچاره مغزم حس می کردم و بازم دلم نمی خواست کسی رو شریک حرفام کنم  چون خودم کرده بودم که لعنت بر خودم باد! الان که از دوروایسادم می بینم شاید نباید انقد خودمو در محکمه وجدان به شکنجه های خونین می کشیدم. شاید می تونستم با یافتن  یه شریک جرم که اصلا هم کم نبود در دورو برم، یه کم به خودم استراحت بدم.

ولی اینکارو نکردم و ذره ذره خودمو جویدم و بالا آوردم.

الان به اطرافیانم حق می دم که میگن تو برای یه لغزش کوچیک آدمو تا پای مرگ مجازات می کنی. آدمی که هیچ خطایی از خودشو نمی بخشه لابد از دوستاشم به اندازه یه فرشته انتظار داره دیگه!

خلاصه تصمیم گرفتم که یه کم با خودم مهربونتر باشم. بسسسسسه دیگه.

امسال باید سال خوبی باشه.

    There's a light in this world                                        

A healing sprit, more powerful than any darkness,     

We may encounter.                                                     

     We sometimes lose the sight of this force.                    

        When there is suffering too much pain.                        

Then suddenly the spirit will emerge

Through the lives of ordinary people

Who hear a call and answer in extraordinary ways.

                           MOTHER TERESA                            

              03.gif

 

 

/ 4 نظر / 2 بازدید
مرورگر.کام

آخرين اخبار ايران و جهان در بزرگترين آرشيو خبري در ايران. خبر+عکس. :: اخبار را در www.moroorgar.com حرفه اي بخوانيد ::

neg

كسي نيست بيا زندگي را بدزديم و آنوقت ميان دو ديدار قسمت كنيم...قسمت كنيم...قسمت كنيم...و شايد تنها منبع نيرو براي ادامه ي مبارزه همين قسمت كرنه..پس قسمت كنيم اما مي ترسم، از احساس عدم امنيت مي ترسم...از خرد شدن زير بار حرفهايي كه با يك اعتمتد ناب بر زبان رانده ام مي ترسم...پس قسمت كنيم/

shohreh

salaam bazam migam hamishe ye rahi hast.hich vaght be in fekr nakon ke baghiye chetor fekr mikonan be in fekr kon ke chetor mishe ba on ye rahi ke radi kenar biay nemigam sazesh kon :shekspier mige hamishe sayy kon ke on chi zi ro ke dost dari bedast biari ta farda ha majbor nasho ke on chi zi ro ke bedast ovordi dost dashete bashi in hamon chizi ke man allan daram behesh fekr mikonam miana yee gol

Venus

min ajigaram salam manam emshab neshastam hameye postato khoondam nemidoonam chera delam barat tang shode bood baraye tak take saniyehayi ke ba ham gozaroondim mina age ye roozi dalileto baraye neveshtan az dast dadi, vase khatere manam ke shode benevis. chon kheyi vaghta khaterehaye 5 sale zendegimo ba neveshtehaye to moroor mikonam miboosamet azizam keep safe